بر سر آنم که گر ز دست برآید / دست به کاری زنم که غصه سر آید
خلوت دل نیست جای صحبت اضداد / دیو چو بیرون رود فرشته درآید
صحبت حکام ظلمت شب یلداست / نور ز خورشید جوی بو که برآید
بر در ارباب بیمروت دنیا / چند نشینی که خواجه کی به درآید
ترک گدایی مکن که گنج بیابی / از نظر ره روی که در گذر آید
صالح و طالح متاع خویش نمودند / تا که قبول افتد و که در نظر آید
بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر / باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید
غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست / هر که به میخانه رفت بیخبر آید
« حافظ »